آنگاه که دوست داری همواره کسی به یادت باشد به یاد من باش که من

 همیشه به یاد توام...

خدایا

 آزرده ام از خودی خود ،

آن چنان خویشتن را بیگانه دانم و تورا . . . 

چگونه می توان بدون خویش دست بر دامانت نهاد ، آنگونه که می گویند در خود بنگر و او را

بیاب؟؟؟

سرگشته ام از این بی خودی که خود را بی آنکه بدانم کجاست و بی آنکه بدانم روز ها وشب ها

 در پناه کدامین معبود آرام می گیرد، گم کرده ام و در پی خود ،خود را به بی خودی عادت داده

ام، چنان که ماه هاست از خود بی خبرم . . .

بار خدایا،

 بار ها معبودت خوانده ام و بارها فریاد کشان بر آستان رحمتت قدم نهاده ام و از در حکمتی به

 صحن نعمت راه یافته ام . . .

این بار در پی خود هزاران بار کوبه ی آستانت را نواخته ام اما از بی خودی خویش سر به زیر

 انداختم و نالان و بی هیچ امیدِ رحمت بر خلوت بی خویشتنی باز گشتم. . .بارها نامت را خواندم

،کتابت را بر زبان جاری ساختم و یاری ات را بی ادعا خواستم ،اما. . .

صدایی در دلم نمانده است که تو را با خبر سازد. . .

دیگر نه گرمایی در دلم مانده است و نه حس سرمایی. . .

 بی جان وکِرِخ در یک گوشه ی زمین افتاده ام در انتظار خویش که شاید دوباره بر من بازگردد

    -  که می دانم که او اگر بیاید از آستان تو خواهد آمد . . .

خدایا

دیگر دلم را نمی توانم گواه دهم ،که دو چشم بر دل بسته ام و بعد خود را سپرده ام . . .

بار خدای من

دیگر از من خویشتنی نمانده است که تو را از آن خود خوانم

پس با کدامین کلام تو را خوانم . . .

امیدم ده خدا. . .

 صدایم بیگانه است با دلم ولی بدان آن صدا اگر چه از آن من نیست ولی از آن سوی آسمان های

 کرامتت به پیشگاهت خواهد رسید. . .

خدایا

 خویشتنم را به من باز گردان که بی خویش بی توام

 وبی تو  . . . هیچ. . .

کمک......من گم شدم

سلام زندگی

A hermit was meditating by a river when a young man interrupted him.

"Master, I wish to become your disciple," said the man.

"Why?" replied the hermit.

The young man thought for a moment. "Because I want to find God."

The master jumped up, grabbed him by the scruff of his neck, dragged him into the river, and plunged his head under water. After holding him there for a minute, with him kicking and struggling to free himself, the master finally pulled him up out of the river. The young man coughed up water and gasped to get his breath.

When he eventually quieted down, the master spoke. "Tell me, what did you want most of all when you were under water."

"Air!" answered the man.

"Very well," said the master. "Go home and come back to me when you want God as much as you just wanted air."

«در كنج دلم عشق كسي جاي ندارد

كس جاي در اين خانه ي ويرانه ندارد

دل را به كف هر كه برم باز پس آرد

كس تاب نگهداري ديوانه ندارد»

شب است...

بر شكسته هاي بلور خانه ي من، آسمان سياه رنگ مي بازد،

و بر تكه هاي ترانه هاي جا مانده،

صداي چك چك هفت رنگ نور مي پيچد.

شكته هاي صبر مي ميرد،

و خانه ي من، خالي از زمزمه هاي نور

سكوت  مي بارد...

«چون باران باش

و مپرس پياله ي خالي از آن كيست....»

خیلی وقته دلم می خواد دوباره زندگی کنم

ولی انگار زمان همه چیو از دستم گرفته....

دلم می خواد ۲دقیقه نه فقط یه دقیقه فقط مال خودم و خدا باشم.

این روزگار لعنتی تمام لحظه های منو دزدیه دنبال یه فرصتم

 یه زمان کوتاه یه لحظه تا بتونم همه چیو ازش پس بگیرم...

اي خداااااااا

خدايا اگر اين ماه هم نبود....

*دلت از من گرفته است. مي دانم!*

« دلم براي خدا تنگ شده است. نداي دروني را مي شنوم كه مي گويد بنشين.

كمي با او از زبان دل سخن گو ،شايد دلتنگي به پايان رسد ويا حداقل مرهمي

باشد تا سياهي هاي اين دلتنگي كمي زدوده شود ولي هر چه هست براي او

دلتنگ دلتنگم.

شايد كسي تا به حال اين جمله را به كار نبرده باشد ولي نمي دانم چرا امشب

اينقدر هوس كرده ام با خدايم تنها سخن گويم. همانند سخن هاي بين دو

انسان عاطفي كه تازه به هم رسيده اند. دلم مي خواهد امشب قربان صدقه ي

خدا بروم. به خدا بگويم واقعاً از ته دل دوستت دارم. دوست دارم امشب چشمانم

را برايش خمار كنم.حلقه ي اشك را ميهمان چشمانم كنم و لب خود را بگزم و

به او نگاه كنم و بعد از مدتي كه كمي از رؤيتش سيراب شدم،زبان دلم را به كار

بياندازم و از او بپرسم: عزيز! از دستم ناراحتي...؟

دلت از من گرفته مي دانم و آهي از ته دل بكشم و به احترام عزيز، آن را آهسته

بيرون دهم و آه به احترام بريده بريده و آهسته بيرون بيايد و باز به نظاره بنشينم.

چيزي نمي بينم.هيچ چيز.ولي تمام وجودم از دلم گرفته تا سلول هاي چشمم

احساس مي كنند در كنارش نشسته ام و  به همين خاطر همه نظاره گر اويند.

آه راستي يادم رفت سلام ،اجازه بدهيد مي خواهم سؤالي بكنم. ببخشيد ولي مي پرسم

حالت خوب است؟

و دلم از روي عشق زار زار مي نالد. گريه ي دلم گريه ايست بسيار شيرين ، اي كاش

هر شب دلم بدين حال گريان باشد. گريه دل را ديده اي؟ مسلماٌ ديده اي... امشب از

اول شب دلم چنين گريان است. شايد عزيز از گريه هاي دلم وشايد از چشمانم و

نمي دانم شايد از كلامم در يابد چه سخن هايي با او دارم، ولي هر چه هست اين را

مي دانم كه ديگر بيشتر از اين توان گفتن ندارم... اي عزيز خود درياب سختي هايم را

و خود به هر زبان كه دوست داري جوابم بده كه دوست دارم هر چه را تو مي خواهي....»

«نجوای شبانه»

اين روز ها كه مي گذرد  

 

                              شادم

 

زيرا

 

يك سطر در ميان

 

                              آزادم

 

ومي توانم

 

هر طور و هر كجا كه دلم خواست

 

                                     جولان دهم

 

-در بين اين دو خط-

 

«قيصر امين پور»

خیلی سعی کردم به روی خودم نیارم

که نفس کشیدن سخته

دیگه نمی تونم...

و نمی دونم تا کجا باید برم؟؟؟؟

خسته ام خسته.............

...............

تا كي مي خواي اينجا بشيني  و از دنيا بگي؟؟

تا كي مي خواي دنيا رو تو دستات نگه داري و دلتو خوش كني به اينه

تو اونو سر جاش وايسوندي؟؟؟

تا حالا شده به به جاي چتر به بارون پناه ببري؟؟؟

حريم زمينو بشكن

بذار خيس شي بزار لبريز شي از آسمون بذار يه بارم كه

شده تو پناه قطره هاي بارون شي...

زماني هست كه ديگر روز نيست ، و شب هم نشده. اما رنگ آبي در

 آسمان هست ، كه رنگي براي خاطره است، رنگي براي مردن. اين

بازمانده ي رنگ آبي كه به آن باور نداريم.

آخرين نور مي رود. كار خود را كه روشن كردن چشم ها و راهنمايي

انديشه ها بوده است به پايان برده، و اكنون مي رود. از آسمان بر روي

درختان و سپس از درختان بر روي زمين مي خزد. هنگامي كه زمين

را لمس مي كند، كاملاً تاريك وسرد است. نگاه مي كنيم. تنها در اين

ساعت است كه مي توانيم شروع به نگاه كردن چيز ها كنيم. چيزي

كه براي ما لازم است ، اندكي تاريكي براي خوب ديدن است ، چون

ما از اندكي تاريكي و روشنايي تركيب شده ايم.

« كريستين بوبن»

« اي همه ي هستي از تو ،

تو خود براي كه هستي؟؟»

خدا  مطلق است، بي جهت است. تويي كه در برابر او جهت مي گيري.

گر بدينسان زيست بايد پست

من چه بي شرمم اگر فانوس عمرم را به رسواسي نياويزم

بر بلند كاج خشك كوچه ي بن بست...

گر بدينسان زيست بايد پاك

من چه نا پاكم اگر ننشانم از ايمان خود، چون كوه

يادگاري جاودانه ، بر تراز بي بقاي خاك...

«به كجا چنين شتابان؟»

 گون از نسيم پرسيد.

«دل من گرفته زين جا هوس سفر نداري، زغبار اين بيابان؟»

«همه آرزويم امّا، چه كنم كه بسته پايم؟»

«به كجا چنين شتابان؟»

«به هرآن كجا كه باشد، به جز اين سرا، سرايم»

«سفرت به خير امّا ، تو و دوستي، خدا را

چو ازين كوير وحشت ،به سلامتي گذشتي

به شكوفه ها به باران

برسان سلام ما را»

نمي توانستم،ديگر نمي توانستم

صداي پايم از انكار راه بر مي خواست

و يأسم از صبوري روحم وسيع تر شده بود

و آن بهار ، و آن وهم سبز رنگ

كه بر دريچه گذر داشت با دلم مي گفت :

نگاه كن

تو هيچگاه پيش نرفتي

تو فرو رفتي...

«وهم سبز»

فروغ

زندگي فقط همينه،

هستي و يه آينه روبروي تو...

چند وقته گرد روش رو پاك

 نكردي؟

درباره ي خويشتن انديشيدن ، وحشتناك است.

اما اين تنها راه صميمانه ي كار است:

انديشيدن درباره ي خويشتن خويشم بدانگونه كه هستم،

انديشيدن به جنبه هاي زشتم،

انديشيدن به جنبه هاي زيبايم،

و در شگفت شدن از آنها.

چه آغازي مي تواند محكم تر و استوارتر از اين باشد؟

از چه چيزي مي توانم رشد خود را آغاز كنم

جز از خويشتن خويشم؟

                «يادداشت هاي ماري هاسكل»

همه ي ما در جستجوي يك چيز در زندگي هستيم كه از آن لبريز شويم.

كه بوسه ي يك نور را در قلب يخ زده مان دريافت كنيم،

ملايمت عشقي فناناپذير را تجربه كنيم. زنده بودن يعني ديده شدن،

 يعني ورود به نور نگاهي پر محبت...

          «كريستين بوبين»

در اندوه باران تو مي گفتي از صخره هاي رهايي

كه لعنت برين بندهاي رهايي رهايي

كسي كه عشق رهايش مي كند، بودني است كه نمي داند چه گونه بايد باشد...

                                                                                   "دكتر علي شريعتي"

با چنگ و بال و ناخن و منقار

با آن همه تلاش وتقلا

                                -کوشیدن مدام-

از تنگنای دام 

تن می کند رها

پر می کشد به دشت

رو می کند به نور

ره می برد به باغ ، به شادی

سر می کند ترانه ی آزادی

بیچاره آن پرنده

با بال های خسته

با پنجه ی شکسته

منقار و چنگ خونین

در لحظه ای که رشته بیداد را گسست

در لحظه ای که نخوت صیاد را شکست

در آخرین نفس

از تنگنای دام افتاد در قفس!

«فریدون مشیری

از شعر های چاپ نشده»