درباره ي خويشتن انديشيدن ، وحشتناك است.
اما اين تنها راه صميمانه ي كار است:
انديشيدن درباره ي خويشتن خويشم بدانگونه كه هستم،
انديشيدن به جنبه هاي زشتم،
انديشيدن به جنبه هاي زيبايم،
و در شگفت شدن از آنها.
چه آغازي مي تواند محكم تر و استوارتر از اين باشد؟
از چه چيزي مي توانم رشد خود را آغاز كنم
جز از خويشتن خويشم؟
«يادداشت هاي ماري هاسكل»
+ نوشته شده در دوشنبه 18 تیر1386ساعت 1:11 توسط مونا
|
