گره ای کور در گلیم زمین

88.9.18 با کاروانی که هیاهوی حضور دوست در آن جاریست

sokoot88 — Thu, 17 Dec 2009 16:10:18 GMT

بار پروردگارا

چنان مرا به خود خواندی که دست از پای نشناختم و دوان دوان به سوی تو بال گشودم،

بیگانه با آنچه در آسمان است و زمین، به بال هایی دل بستم که هر لحظه پر توان تر از پیش مرا به سوی تو می برد،

غافل از آنکه در زمین تو جاذبه ایست و در آسمانت طوفانی که مرا بر زمینت می کوبد.

بار خدایا

نوری که مرا به سوی تو می خواند، مرا از آنچه در زمین و آسمان توست چنان دور ساخت که غفلت از خاکی که از ان آمدیم و بدان می رویم مرا از عرش غرور بر زمینت کوفت و بال هایم را از من گرفت...

اینک ، در گل و لای زمین باران خورده ات باید قدم گذارم و با پاهایی که سنگینی می کند بر من، ذره ای به آستان تو نزدیک تر شوم...

sokoot88 — Wed, 19 Aug 2009 19:24:12 GMT

این سمت یا آن سو

فرقی نمی کند!

انسان

به سایه ی درخت عادت می کند

به آتش نه.

....

در بهشت گاهی

در جهنم همیشه

به خدا می رسی...

"گروس عبدالملکیان"

زلال؟؟؟

sokoot88 — Sun, 09 Aug 2009 18:10:18 GMT

" دریای بزرگ دور

یا گودال کوچک آب

فرقی نمی کند

زلال که باشی

آسمان در توست "

گروس عبدالملکیان

سوره بقره آیه153

sokoot88 — Fri, 05 Sep 2008 08:02:22 GMT

آنگاه که دوست داری همواره کسی به یادت باشد به یاد من باش که من

همیشه به یاد توام...

sokoot88 — Sun, 24 Aug 2008 21:48:18 GMT

خدایا

آزرده ام از خودی خود ،

آن چنان خویشتن را بیگانه دانم و تورا . . .

چگونه می توان بدون خویش دست بر دامانت نهاد ، آنگونه که می گویند در خود بنگر و او را

بیاب؟؟؟

سرگشته ام از این بی خودی که خود را بی آنکه بدانم کجاست و بی آنکه بدانم روز ها وشب ها

در پناه کدامین معبود آرام می گیرد، گم کرده ام و در پی خود ،خود را به بی خودی عادت داده

ام، چنان که ماه هاست از خود بی خبرم . . .

بار خدایا،

بار ها معبودت خوانده ام و بارها فریاد کشان بر آستان رحمتت قدم نهاده ام و از در حکمتی به

صحن نعمت راه یافته ام . . .

این بار در پی خود هزاران بار کوبه ی آستانت را نواخته ام اما از بی خودی خویش سر به زیر

انداختم و نالان و بی هیچ امیدِ رحمت بر خلوت بی خویشتنی باز گشتم. . .بارها نامت را خواندم

،کتابت را بر زبان جاری ساختم و یاری ات را بی ادعا خواستم ،اما. . .

صدایی در دلم نمانده است که تو را با خبر سازد. . .

دیگر نه گرمایی در دلم مانده است و نه حس سرمایی. . .

بی جان وکِرِخ در یک گوشه ی زمین افتاده ام در انتظار خویش که شاید دوباره بر من بازگردد

- که می دانم که او اگر بیاید از آستان تو خواهد آمد . . .

خدایا

دیگر دلم را نمی توانم گواه دهم ،که دو چشم بر دل بسته ام و بعد خود را سپرده ام . . .

بار خدای من

دیگر از من خویشتنی نمانده است که تو را از آن خود خوانم

پس با کدامین کلام تو را خوانم . . .

امیدم ده خدا. . .

صدایم بیگانه است با دلم ولی بدان آن صدا اگر چه از آن من نیست ولی از آن سوی آسمان های

کرامتت به پیشگاهت خواهد رسید. . .

خدایا

خویشتنم را به من باز گردان که بی خویش بی توام

وبی تو . . . هیچ. . .

sokoot88 — Fri, 22 Aug 2008 17:58:18 GMT

کمک......من گم شدم

sokoot88 — Sat, 26 Jul 2008 20:05:31 GMT

سلام زندگی

Wanting God

sokoot88 — Fri, 08 Feb 2008 13:01:18 GMT

A hermit was meditating by a river when a young man interrupted him.

"Master, I wish to become your disciple," said the man.

"Why?" replied the hermit.

The young man thought for a moment. "Because I want to find God."

The master jumped up, grabbed him by the scruff of his neck, dragged him into the river, and plunged his head under water. After holding him there for a minute, with him kicking and struggling to free himself, the master finally pulled him up out of the river. The young man coughed up water and gasped to get his breath.

When he eventually quieted down, the master spoke. "Tell me, what did you want most of all when you were under water."

"Air!" answered the man.

"Very well," said the master. "Go home and come back to me when you want God as much as you just wanted air."

sokoot88 — Sun, 03 Feb 2008 16:54:18 GMT

«در كنج دلم عشق كسي جاي ندارد

كس جاي در اين خانه ي ويرانه ندارد

دل را به كف هر كه برم باز پس آرد

كس تاب نگهداري ديوانه ندارد»

sokoot88 — Fri, 14 Dec 2007 10:49:18 GMT

شب است...

بر شكسته هاي بلور خانه ي من، آسمان سياه رنگ مي بازد،

و بر تكه هاي ترانه هاي جا مانده،

صداي چك چك هفت رنگ نور مي پيچد.

شكته هاي صبر مي ميرد،

و خانه ي من، خالي از زمزمه هاي نور

سكوت مي بارد...